عفونت گوش مياني

[pejuhesh234]

.

[pejuhesh234]

در نوزادان و شیر خواران علائم زیر دیده می شود:
کشیدن و چنگ انداختن به گوش خصوصاً اگر همراه با موارد زیر باشد :
مشکلات شنوائی
گریه و بی قراری
تب
استفراغ
خروج ترشحات چرکی از گوش
در کودکان بزرگتر ، نوجوانان و بالغین علائم زیر انتظار می رود :
احساس پری یا فشار در گوش
مشکلات شنوائی
سرگیجه و اختلال در تعادل
تهوع و استفراغ
خروج ترشحات از گوش
تب

[pejuhesh234]

عفونت‌ گوش‌ میانی‌ ـ ear infection middle
عفونت‌ گوش‌ میانی‌ عبارت‌ است‌ از عفونت‌ در گوش‌ میانی‌. این‌ عفونت‌ از یك‌ فرد به‌ فرد دیگر انتقال‌ نمی‌یابد، اما عفونت‌ تنفسی‌ كه‌ پیش‌ از آن‌ وجود دارد ممكن‌ است‌ مسری‌ باشد. عفونت‌ در فضای‌ گوش‌ میانی‌ به‌ وجود می‌آید كه‌ در یك‌ طرف‌ آن‌ اعصاب‌ و استخوان‌های‌ كوچك‌ به‌ پرده‌ گوش‌ می‌چسبند و طرف‌ دیگر به‌ مجرای‌ استاش‌ منتهی‌ می‌شود. این‌ عفونت‌ در شیرخواران‌ و كودكان‌ 3 ماهه‌ تا 3 ساله‌ بیشتر رخ‌ می‌دهد.

علل‌

انسداد شیپور استاش مثلاً در هنگام سرماخوردگی، حساسیت و یا سایر عفونتهای تنفسی در کنار حضور باکتری یا ویروس در گوش میانی باعث تجمع مایع ( در اثر تولید چرک و ترشحات مخاطی) در گوش میانی و در پشت پرده صماخ می شود. هر چه حجم مایع تجمع یافته در گوش میانی بیشتر شود باعث بالا رفتن فشار فضای گوش میانی و همچنین به بیرون برآمده شدن پرده صماخ و درد گوش و تورم آن می شود. در این حالت بعلت اینکه در پشت پرده گوش مایع وجود دارد، ارتعاش پرده صماخ مختل شده و شنوائی کاهش می یابد.
گاهی در اثر فشار زیاد چرک ، پرده صماخ پاره شده و چرک از گوش خارج می شود، ولی بطور شایعتر چرک و ترشحات در داخل باقی می مانند. حتی گاهی پس از اتمام دوره حاد عفونت نیز ترشحات در داخل گوش باقی می ماند و مزمن می شود. این ترشحات برای چندین هفته ، چندین ماه و حتی چندین سال پس از عفونت حاد ممکن است، در گوش میانی باقی مانده و سبب عودهای مکرر بیماری و همچنین اختلال در شنوائی شود.
طبقه بندی توصیفی
اتیت میانی بدون ترشح
اتیت میانی حاد
اتیت میانی ترشحی
اتیت میانی با پرفوراسیون پرده تمپان

طبقه بندی بر حسب دوره زمانی ابتلا
حاد: صفر الی 21 روز
تحت حاد: 22 روز الی 8 هفته
مزمن: بیش از 8 هفته

نشانه های عفونت گوش چیستند؟
سه نوع عمده عفونت گوش وجود دارد که هرکدام ترکیب متفاوتی از نشانه ها را دارا می باشند:
عفونت حاد گوش میانی (AOM) : که شایعترین نوع آن می باشد.قسمت هایی از گوش میانی را درگیر میکند و دچار آماس می شود و مایع در پس پرده گوش به دام می افتد.به همین دلیل علامت شایع آن گوش درد می باشد.همچنین ممکن است کودک دچار تب شود.
عفونت گوش میانی همراه با ترشحات (OME) : برخی از مواقع هنگامی که عفونت به مراحل انتهایی رسیده و مایعات هنوز هم در پشت پرده گوش حبس شده اند مشاهده می شود.کودک مبتلا به OME ممکن است هیچ نشانی از بیماری را بروز ندهد ولی پزشک با دستگاه های مخصوص قادر خواهد بود تجمع مایعات را در پشت پرده گوش مشاهده کند.
عفونت گوش میانی مزمن همراه با ترشحات (COME) : هنگامی رخ میدهد که مایعات برای مدتی طولانی در گوش میانی باقی بمانند و یا مایعات جدید وارد گوش شوند و آنجا باقی بمانند ، گرچه به نظر میرسد عفونتی وجود نداشته باشد.COME کار را برای کودک برای مبارزه با سایر عفونت های جدید سخت میکند و احتمال اختلالات شنوایی وجود دارد.

وضعیت شنوایی

طبق مطالعات انجام شده، میانگین آستانه راه هوایی (AC) در کودکان مبتلا به ترشح گوش میانی(MEE)، معادل 27 دسی بل HL در سه فرکانس 500، 1000 و 4000 هرتز بوده است در حالیکه آستانه 2000 هرتز اندکی بهتر و معادل 20 دسی بل HL گزارش شده است.در کودکانی که ترشح دو طرفه داشته اند، میانگین آستانه‌ها حدود 10 دسی بل بدتر از حالت یک طرفه بوده است. شکل معمول شنوایی‌نگاره (اودیوگرام) در عفونت گوش میانی، به صورت مسطح (Flat) یا اندکی افت فرکانس‌های پایین(Slightly Rising) است و معمولاً فرکانس 2000 هرتز، بهترین آستانه را دارد. میزان افت در اتیت میانی می تواند از حد نرمال تا 50 دسی بل HL، متغیر باشد. معمولاً آستانه‌های استخوانی تحت تاثیر قرار نمی گیرند.(کم شنوایی انتقالی) اگر طی معاینه با اوتوسکوپ، به جای مایع، در پشت پرده صماخ حباب هوا دیده شود، انتظار داریم که میزان کم شنوایی خفیف تر باشد. کودکانی که سابقه ابتلا به عفونت‌های مزمن(Chronic) یا راجعه(Recurrent) گوش میانی دارند، ممکن است علی رغم شنوایی هنجار در شنوایی سنجی مرسوم، افت فرکانس‌های 12 الی 20 کیلوهرتز را در شنوایی سنجی فرکانس بالا نشان دهند.
عفونت گوش میانی یک بیماری جدی و خطرناک است.
این بیماری بعلت اینکه هم باعث گوش درد شدید و هم کاهش شنوائی می شود باید جدی گرفته شود زیرا مثلاً کاهش شنوائی خود باعث ایجاد تبعات دیگر مثل اختلال در یادگیری و حتی تأخیر در سخن گفتن خواهد شد. در هر صورت اگر بیماری به موقع تشخیص داده شده و سریعاً درمان شود، شنوائی تقریباً همیشه به مقدار طبیعی خود باز خواهد گشت.
از طرف دیگر ، این بیماری بعلت گسترش عفونت به ساختارهای اطراف خود می تواند عوارض وخیم دیگری را نیز بوجود آورد مثل آبسه مغزی، عفونت استخوان پشت گوش ( ماستوئید ) و یا مننژیت ( التهاب پرده مغز ) و … بنابراین شناخت علائم آن و رساندن سریع کودک به پزشک برای جلوگیری از عوارض خطرناک لازم می باشد.

عوامل‌ افزايش‌دهنده‌ خطر
وجود يك‌ بيماري‌ اخير مثل‌ عفونت‌ تنفسي‌ كه‌ مقاومت‌ بدن‌ را كم‌ كرده‌ باشد.
محيط‌ زندگي‌ شلوغ‌ يا غير بهداشتي‌
عوامل‌ ژنتيكي‌
آب‌ و هواي‌ سرد
تغيير در ارتفاع‌، مثل‌ پرواز يا كوهنوردي‌
سابقه‌ خانوادگي‌ عفونت‌هاي‌ گوش‌
رفتن‌ به‌ مهدكودك‌
سيگار كشيدن‌ در منزل‌
پيشگيري‌
در هنگام‌ شير دادن‌، كودك‌ بايد در وضعيت‌ نشسته‌ و سرش‌ بالا باشد. هيچگاه‌ كودك‌ را در هنگام‌ شير دادن‌ نخوابانيد.
شيردهي‌ به‌ كودك‌ از پستان‌، احتمال‌ عفونت‌ گوش‌ مياني‌ را كمتر مي‌كند.
سيگار نكشيدن‌ در منزل‌
ملحفه‌ها و حوله‌ها را مرتباً بشوييد تا از عفونت‌ مجدد جلوگيري‌ شود.
عوارض‌ احتمالي‌
امكان‌ دارد دوباره‌ عود كند.
مزمن‌ شدن‌ عفونت‌ گوش‌ مياني‌ (چرك‌ از راه‌ سوراخي‌ در پرده‌ گوش‌ بيرون‌ مي‌زند).
اشكال‌ معمولاً موقتي‌ در شنوايي‌، اما گاهي‌ اين‌ اشكال‌ دايمي‌ مي‌شود و در نتيجه‌ پيشرفت‌ توانايي‌هاي‌ زباني‌ كودك‌ به‌ تأخير مي‌افتد.
بزرگ‌ شدن‌ لوزه‌ سوم‌ در كودكان‌ در اثر عفونت‌ مكرر گوش‌ مياني‌، كه‌ موجب‌ مزمن‌ شدن‌ عفونت‌هاي‌ گوش‌ مياني‌ مي‌شود.
ماستوئيديت‌ (عفونت‌ ماستوئيد، ناحيه‌ استخواني‌ درست‌ پشت‌ گوش).‌ اين‌ عفونت‌ ندرتاً رخ‌ مي‌دهد.
ندرتاً مننژيت‌
داروهاي‌ تجويز شده‌ را به‌ طور كامل‌ مصرف‌ كنيد.
فعاليت‌
تا زمان‌ برطرف‌ شدن‌ تب‌ و درد بايد در رختخواب‌ استراحت‌ شود يا فعاليت‌ها كم‌ شود.
رژيم‌ غذايي‌
رژيم‌ خاصي‌ توصيه‌ نمي‌شود.
در اين‌ شرايط‌ به‌ پزشك‌ خود مراجعه‌ نماييد
اگر شما يا كودكتان‌ علايم‌ عفونت‌ خفيف‌ گوش‌ مياني‌ را داريد.
اگر يكي‌ از موارد زير به‌ هنگام‌ درمان‌ رخ‌ دهد:
ـ تب‌
ـ سردرد شديد
ـ گوش‌ دردي‌ كه‌ علي‌رغم‌ درمان‌، بيشتر از دو روز ادامه‌ داشته‌ باشد.
ـ تورم‌ در اطراف‌ گوش‌
ـ تشنج‌
ـ پرش‌ عضلات‌ صورت‌
ـ سرگيجه‌

[pejuhesh234]

درمان
تشخيص
پزشکان با استفاده از یک وسیله به نام « اتوسکوپ » می توانند گوش خارجی و پرده گوش را دیده و تغییرات پرده گوش را تشخیص دهند. با این وسیله می توان قرمزی گوش و تجمع مایع پشت پرده صماخ را مشاهده کرد و در بعضی از انواع اتوسکوپ با دمیدن مقداری هوا به کانال گوش، تحرک پرده گوش نیز اندازه گیری می شود. اگر پس از ورود هوا به کانال گوش پرده حرکتی نکند و یا اینکه پرده گوش قرمز رنگ باشد، احتمالاً گوش مبتلا به عفونت شده است. علاوه بر معاینه فوق، دو تست دیگر نیز برای بدست آوردن اطلاعات بیشتر ممکن است استفاده شود. یکی تست«شنوائی سنجی» که در آن سطح شنوائی در فرکانسهای متفاوت سنجیده شده و نمودار آن مورد بررسی قرار می گیرد و تست دیگر « تمپانوگرام » است که با اندازه گیری فشار گوش میانی، کارکرد شیپور استاش و
تحرک پذیری پرده صماخ را بررسی می کند.
درمان
پزشک پس از ویزیت بیمار چندین دارو تجویز می کند که یکی از آنها آنتی بیوتیک مناسب برای درمان عفونت گوش میانی می باشد. لازم است که دوره درمان آنتی بیوتیک تا انتها طی شود حتی اگر سریعاً و پس از چند روز علائم بیماری فروکش کند، زیرا درمان ناقص باعث عود مجدد بیماری
می شود. علاوه بر آنتی بیوتیک ممکن است آنتی هیستامین ( در صورت همراهی بیمار با حساسیت ) و یا ضد احتقان ( خصوصاً سرماخوردگی ) توسط پزشک تجویز شود. همچنین تجویز ضد درد و ضد تب نیز ممکن است ضرورت پیدا کند. اگر علائم پس از چند روز تخفیف پیدا نکرد، دوباره با پزشک خود مشورت کنید.
گاهی در درمان عفونت گوش میانی نیاز به اقدامات دیگری می باشد که یکی از آنها عملی به نام « میرنگوتومی » یا برشی بر پرده صماخ با تیغ جراحی است. این عمل زمانی انجام می گیرد که بیمار درد شدیدی دارد و پرده گوش بسیار برجسته بوده و هر آن ممکن است پاره شود. در این موارد جراح با تغ خود یک برش کوچک روی پرده گوش ایجاد می کند که هم باعث خروج چرک و ترشحات شده و هم درد را کاهش می دهد و از همه مهمتر از پاره شدن وسیع خودبخودی پرده گوش جلوگیری می کند. البته این برش در عرض چند روز خودبخود بهبود یافته و خطر خاصی برای بیمار ندارد.
گاهی نیز پس از ایجاد شکاف تخلیه چرک، تا زمانیکه لوله استاش کار کرد خود را بدست نیاورد. یک « لوله تهویه » در محل شکاف قرار می دهند تا هم تعادل هوای داخل گوش میانی تأمین شده و هم چرک و ترشحات از گوش خارج شود و گاهی برای چندین هفته این لوله در داخل پرده صماخ باقی گذاشته می شود. البته در زمانیکه این لوله تهویه در داخل پرده صماخ قرار دارد باید از ورود آب به گوش جلوگیری کرد تا دوباره باعث ایجاد عفونت نشود.
همچنین اگر این بیماری در زمینه حساسیت اتفاق افتاده است، درمان حساسیت نیز ممکن است ضروری شود.

[pejuhesh234]

عواقب مورد انتظار :

معمولاً با درمان‌ خوب‌ می‌شود.

[pejuhesh234]

.

[pejuhesh234]

عوارض جانبي ANTIHISTAMINE DECONGESTANT
عوارض شايع آن شامل غليظ شدن ترشحات نايژه و بروز سرفه هاي خشك میباشد. احتمال بروز تاري ديد، اغتشاش شعور،دفع دشوار يا دردناك ادرار، سرگيجه و خشكي دهان وجود دارد.
هشدارها
1در خردسالان عوارض جانبي اين دارو به خصوص اثر آنتي موسكاريني بيشتر ديده میشود. در سالخوردگان احتمال بروز واكنش هاي متناقض مثل تهييج پذيري نيز وجود دارد.
2در سالخوردگان احتمال بروز خشكي دهان، عفونتهاي كانديدياز دهاني وهمچنين احتمال اسپاسم، توهم و تشنج وجود دارد.
3عوارض جانبي داروهاي ضددرد (داروهاي ضد التهاب غير استروئيدي
1-تحريك گوارشي: تهوع، استفراغ، سوء هاضمه، زخم و خونريزي معده، اسهال و يبوست.
2-آسيب به كليه ها: احتباس مايع و نمك،افزايش فشار خون،نارسايي كليه ها(چنانچه بصورت بي رويه و ياهمراه با داروهاي ضد فشارخون و ادرار آورها مصرف گردند)
3-افزايش حساسيت به نور: آفتاب سوختگي افزايش مي يابد (به ويژه ديكلوفناك و پيروكسيكام)
4-آسيب به جنين و نوزاد: نبايد در دوران باداري و شيردهي مصرف گردند. (به استثناي استامينوفن)
5-واكنش حساسيتي:بثورات جلدي، تنگي نفس و شوك حساسيتي.
6-ساير عوارض: سردرد، سر گيجه، كاهش اشتها، خواب آلودگي و افزايش آنزيم هاي كبدي.
7-داروهاي ضد التهاب غير استروئيدي (به ويژه آسپرين) از تجمع پلاكت ها و انعقاد خون جلوگيري ميكنند. بنابراين افرادي كه دچار احتلالات خوني ميباشند و يا از داروهاي ضد انعقادي استفاده ميكنند بايد از مصرف آنها خودداري كنند.
8-مصرف آسپرين علام آسم را تشديد ميكند. نكته:افرادي كه الكل مصرف ميكنند، عوارض ناشي از مصرف در آنها افزايش مي يابد.
نكته: عوارض در افراد سالخورده ممكن است شديد ترباشد. در افراد مسن گيجي، ورم صورت و پاها و كاهش ناگهاني ادرار ميتواند روي دهد.
نكته:چنانچه ازاينگونه داروها براي كنترل درد استفاده ميگيردد، نبايد بيش از 7-10 روزازآنها استفاده شود.
نكته:آسپرين روكشدار داراي روكش انتريك(ENTERIC) ميباشد. روكش باعث ميگردد آسپرين بدون تغييراز معده عبوركرده و درروده كوچك حل گرديد. بنابراين از تحريك گوارشي در معده جلوگيري ميگردد.اما روكش شروع اثر آسپرين را به تاخير مي اندازد.
عوارض ضد احتقان ها Decongestants
از عوارض اين داروها و بخصوص پزودو افدرين بي خوابي - حالتهاي عصبي و افزايش فشارخون يا افزايش قند خون است كه البته با قطع دارو به حالت اوليه برمي گردد .
هشدار: اگر مصرف داروهای ضد احتقان به مدت طولانی ادامه یافته، ناگهان قطع شود، شدت احتقان به طور ناگهانی افزایش می یابد. مثلا به مدت طولانی از قطره های بینی استفاده شود، قطع مصرف دارو موجب گشاد شدن عروق مخاط بینی و تشدید مسئله احتقان خواهد شد.
ضد احتقا نها را با احتياط مصرف كنيد.

عوارض جانبی آنتی بيوتيکها:
عمدتاً شامل ناراحتی های ملايم گوارشی ٬ تهوع ٬ اسهال يا مدفوع نرم است. بعضی آنتی بيوتيکها ممکن است باعث حساسيت به نور آفتاب شوند کاهش بازده قلب , کاهش فشار خون , کاهش نسبی ضربان قلب , تضعيف عضله قلب . به همين دليل توصيه می شود که از مصرف خود سرانه داروها اجتناب نماييد .
واکنش های حساسيتی:
بعضی افراد به بعضی گروههای آنتی بيوتيکها (عمدتاً گروه پنی سيلين ها) حساسيت دارند علائم حساسيت شامل جوشهای ريز قرمز ، خارش ، کهير ٬ ورم لب ٬ صورت و زبان و موارد شديدتر مثل سختی در تنفس و کاهش فشار خون می باشد.
در خانمها ٬ علاوه بر موارد فوق بايد به نکات زير توجه شود:
1- ممکن است مصرف آنتی بيوتيک منجر به عفونت قارچی واژن شود ٬ علت اين مساله اين است که در اثر مصرف اين داروها ٬ باکتريهای معمول که در واژن زندگی می کنند ٬ کشته ميشوند و در نتيجه قارچ بسرعت رشد ميکند. علائم ٬ شامل يکی يا بيشتر از اين حالتهاست: خارش ٬ سوزش ٬ درد در زمان نزديکی و ترشحات واژن
2- آنتی بيوتيک ممکن است باعث شود تاثير قرصهای خوراکی جلوگيری از بارداری کم شود ٬ چه بسا در طول دوره درمان با آنتی بيوتيک استفاده ازروشهای ديگر ضد بارداری لازم باشد که در اين موارد بايد از داروساز يا پزشک مشاوره بگيريد.
3 - درخانمهای باردار ٬ بعضی آنتی بيوتيکها ميتوانند از جفت عبور کنند و به جنين صدمه برسانند.
.

[pejuhesh234]

.

[pejuhesh234]

.

[pejuhesh234]

.